معماری شفابخش

‌‌معماری بیمارستان و مراکز درمانی: معرفی طراحی بهبود بخش

‌‌معماری بیمارستان

معماری بیمارستان : درباره طراحی معطوف به درمان (شفابخش) بیشتر بدانیم

نویسنده: معصومه سلمانی

زمان مطالعه: ۶ دقیقه


چکیده: هر روز به پژوهش‌هایی که به مطالعه اثرات طراحی و معماری بیمارستان‌ ها و مراکز درمانی بر بیماران و کادر درمانی می‌پردازند اضافه می‌شود. این پژوهش‌ها عموماً به دنبال بررسی تأثیر ساختمان‌ها بر جسم، رفتار و فرایندهای ذهنی اند تا بتوانند متناسب با کاربری فضا نیازهای روانی، اجتماعی و پزشکی بیشتری را تأمین کنند. در این نوشته به پژوهش دکتر تانجا ولومر درباره عکس‌العمل بیماران به فضای بیمارستان می‌پردازیم و درباره طراحی بهبود بخش یا طراحی معطوف به درمان بیشتر می‌خوانیم.


مقدمه

سلامت جسم و روان، کارآمدی و بهره‌وری در محیط‌های بیمارستانی و مراکز درمانی از شاخص‌هایی است که توجه بسیاری از معماران و روانشناسان را به خود جلب کرده است. پژوهش‌های بسیاری انجام شده تا رابطه متغیرهای مختلف و همبستگی میان آنها را بسنجد و به بهینه کردن این فضاها کمک کند.

البته پژوهشگران این حوزه می‌دانند که ایجاد فضایی ایدئال تقریباً ناممکن است و همیشه متغیرهایی وجود دارند که حتی می‌توانند ناسازگار باشند. برای مثال نمی‌توانیم بیمارستانی بسازیم که تمام و کامل به تمام نیازهای روانی یا اجتماعی بیماران یا کادر درمانی پاسخگو باشد. در اینجا نیز ما از بهترین طراحی ممکن سخن می‌گوئیم. در همین راستا به پژوهش دکتر تانجا ولومر درباره عکس‌العمل بیماران به ‌‌معماری بیمارستان می‌پردازیم.

  

پژوهش دکتر تانجا ولومر درباره عکس‌العمل بیماران به ‌‌معماری بیمارستان

این پژوهش درباره نوع عکس‌العمل بیماران به فضای بیمارستان است. دکتر ولومر دریافت در بخش اعظمی از بیمارستان‌های کشور آلمان، فضاهای بیمارستانی فرایند درمان را پشتیبانی نمی‌کنند. به عبارت دیگر فضاهای بیمارستانی ساخته شده در این کشور آرامش بخش نیست.

بسیاری از بیماران به هنگام بیماری به لحاظ روحی و روانی آسیب‌پذیرتر می‌شوند. اما آنچه در بیمارستان تجربه می‌شود تنش بیشتر است. انتظار کشیدن‌های طولانی در راهروهای باریک بدون هیچ حریم خصوصی قطعاً استرس را بیشتر می‌کند و حتی محیطی که برای نشستن پزشک در نظر گرفته شده است درباره تمرکز و توجه وی بی اعتناست. به طور کلی در فضاهای درمانی احساس امنیت کمتر در نظر گرفته می‌شود. همچنین مطالعات او نشان می‌دهد لامپ‌های نئونی ریتم شبانه‌روزی بیماران را به هم می‌ریزد و روند بهبود بیمار را کاهش می‌دهد.

‌‌معماری بیمارستان : طراحی بهبود بخش یا طراحی معطوف به درمان

دکتر ولومر طراحی معماری خود را “طراحی بهبود بخش یا طراحی معطوف به درمان” نامیده است که در آن نیازهای جسمی، پزشکی و روحی و روانی بیمار در اولویت قرار گرفته است و کاربردپذیری و کاربرد ساختمان در اولویت دوم قرار می‌گیرد.

آن چیزی که “طراحی معطوف به درمان” را متفاوت می‌کند و نقش اساسی را در این مدل بازی می‌کند دیدگاه موجود در این نظریه درباره درک معمار از خود به مثابه یک انسان است. امروزه بیش از گذشته از آرای دکتر ولومر در طراحی معماری بیمارستان‌ها استفاده می‌شود.

بر اساس نتایج پژوهش‌های ولومر، یک مرکز خیریه واقع در شهر برلین از یافته‌های این پژوهش‌ها استفاده کرد. در این پروژه، معماران دو اتاق را بر اساس نیازهای یک بیمار بازطراحی و بازسازی کردند. در طراحی اتاق از رنگ‌های گرم، مواد چوبی استفاده شد و سعی شد اتاق نور کافی داشته باشد. همچنین ابزارها و وسایل پزشکی دور از دید بیمار قرار گرفت. در طول شب صدای دستگاه‌های مربوط به فرایند درمان را کاهش دادند و بیشتر آنها را به مکان دیگری انتقال دادند و دین شکل کیفیت خواب بیمار را با حذف صداهای اضافی افزایش دادند.

در یک پروژه دیگر دکتر ولومر چند پیشنهاد برای افزایش شاخص بهبود بیماران مبتلا به سرطان عرضه کرد. وی در این تحقیق پیشنهاد کرده است اتاق معاینه از اتاق گفتگو متمایز شود که نتیجه آن می‌تواند افرایش صمیمیت میان بیماران باشد. همچنین پیشنهاد کرده است به رابطه سه سویه پزشک، بیمار و بستگان توجه شود و در طراحی اتاق در نظر گرفته شود.

به نظر ولومر اتاق باید به گونه‌ای طراحی شود که میز تاشو در اتاق وجود نداشته باشد و نور به اندازه کافی باشد. چشم اندازها و نماهایی از طبیعت نیز کمک کننده است و در بهبود بیماران تأثیرگذار است. در واقع این چشم اندازها آرامش بخش اند، تنش و اضطراب را کاهش می‌دهند و به بیمار کمک می‌کند تا انسجام بهتر ذهنی را تجربه کند.

دانشگاه توبتگن

دانشگاه توبتگن نیز از نظریه معماری بهبود بخش در یک ساختمان جدید روان‌پزشکی استفاده کرده است. در طراحی ساختمان از کف پوش‌های چوبی در سراسر ساختمان استفاده کردند. طراحی عریض بود به شکلی که نور زیادی به درون ساختمان تابیده می‌شد. در کل طراحی ساختمان تلاش شد احساس حبس بودن کاملاً از بین برود.

در پژوهشی میزان تأثیرات این تغییرات مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان می‌داد ساختمان جدید در مقایسه با ساختمان قدیم علائم تهدید کننده بیماری مانند سفت شدن بدن یا حالت قرار گرفتن در بحران در بسیاری از بیماران در طی انتقال از ساختمان قدیم به جدید حدود هشتاد درصد کاهش یافته است.

شرکت معماری پرکینز ویل و طراحی بهبود بخش

شرکت معماری پرکینز ویل(perkins+will ) نیز از نظریه طراحی بهبود بخش برای معماری مرکز پزشکی دانشگاه راش استفاده کرد. نمای بنا به‌گونه‌ای طراحی شد که ورودی‌های استوانه‌ای روی نما نور بیشتری را به درون ساختمان هدایت کنند. فضای سبز مسقف در ساختمان برای بهبود فضا و تهویه با کیفیت تر در نظر گرفته شد. از همه مهم‌تر در طول طرحی معماران دائماً پژوهش‌هایی انجام می‌دادند تا بتوانند طراحی‌ها بیش از پیش منطبق با نیازهای بیماران و کادر درمانی کنند و روندهای طراحی را بهبود ببخشند.

نتیجه‌گیری

در این نوشته به طور خلاصه به نظریه دکتر ولومر درباره ‌‌معماری بیمارستان ها و مراکز درمانی پرداختم. آن چیزی که “طراحی معطوف به درمان” را متفاوت می‌کند و نقش اساسی را در این مدل بازی می‌کند دیدگاه موجود در این نظریه درباره درک معمار از خود به مثابه یک انسان است. سعی کرده ام گزارشی از طراحی که بر اساس این نظریه انجام شده گزارش کنم و اثربخشی آن را نشان دهم.


در اینجا می توانید درباره این سبک معماری بیشتر بخوانید.

درباره تاثیر معماری بر روان و پژوهش های انجام شده اینجا را ببینید.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *